Nie jest lekko...

Nikt nie mówił ze będzie lekko...

że będzie trudno też w sumie nie... na początku to w ogóle nikt nic nie mówił, a już na pewno nie ostrzegał, że to takie niełatwe, wymagające i na dodatek niebezpieczne zajęcie

Co mnie podkusiło, żeby się w ciuchowe zabawy bawić wciąż się zastanawiam

Zaczyna się zawsze tak samo... jest pomysł w głowie (to już połowa sukcesu  duża głowa, dużo pomysłów- niełatwo znaleźć ten najlepszy) Jest też trochę materiału i wiesz dokładnie , jak będzie on wyglądał pociachany i pozszywany i znów pocięty i poprawiany (32 razy conajmniej ) i pozszywany od nowa. Wiesz też ile to będzie trwało, dlatego tak ciężko jest zacząć... bosze, jak strasznie się nie chce, ale tak najbardziej z najbardziej

Na szczęście jest też ogromna, silniejsza od wszystkiego chęć czegośRobienia nowego wiec zaczynasz... bierzesz kawałek materiału i rysujesz i tniesz i szyjesz i przymierzasz i prujesz i zmieniasz, żeby po dłuższej chwili (albo bardzo dłuższej) było tak jak chciałaś, albo nawet lepiej

Zajarana biegniesz pokazać światu swoje dzieło i się zaczyna... za małe, za duże, za krótkie, za grube, za takie, za inne... szału można dostać, a człowiek durny wiec chciałby wszystkim dogodzić, a tak ani trochę się nie da (tak wiem, zaskakujące) A później mimo, że coś niby nie takie, przychodzą i kupują i wybierają i się zachwycają i już nieważne, że za małe, za duże, za krótkie, za grube, za takie, za inne...I bądź tu mądry do cholery

Do tego wiecznie uważać trzeba co z tego ze ciachasz sobie materiał na kieckę, jak przy okazji i siebie pociachasz, tzn nie to, że gapą jesteś największą (o nie, nie) Nożyczki strasznie są złośliwe skubane i czasem atakują z nienacka

Wiec, zamiast coś uszyć nowego, ty musisz pędzić się zaszyć () Plus taki, że w końcu masz czas książkę poczytać w spokoju 5h tylko, ale lepsze takie trochę, niż wcale

I bardzo sobie życzę (też możecie, jak chcecie), żeby kiedyś do mnie do szycia takie kolejki się ustawiały, jak do doktora na SORze i to w środku nocy